الرّئيس ابو على سينا . در ايامى كه هنوز به اصفهان نيامده بود زمستانها را در اصفهان به سر مىبرد و بقيه ايام را در قمشه مىگذراند . عارف قمشه‌اى مردى خوش اخلاق و با ذوق و عارف و مؤدب بود و در اواخر در مدرسه صدر تهران درس مىگفت و دراويش بسيارى اطرافش بودند . از شاگردان معروف ايشان ميرزا هاشم اشكورى - على محمّد اصفهانى معروف به حكيم است و سابقا معلم مدرسه سياسى تهران بود و ( برادر او ) صفاى اصفهانى كه از شعراى معروف بود . ديگر ملّا محمّد فانى سمنانى از بزرگان علماى قرن اخير كه در حدود هفتاد و هفت سال عمر كرد و در فروردين 1302 شمسى وفات يافت و ملّا على سمنانى از شاگردان حاج ملّا هادى سبزوارى و غير ايشان بود . وفات حاج ملّا على مجتهد معروف به ( كنى ) و آقا محمّد رضا قمشه‌اى در يك شب بود اما اگر در وفات ملّا على كنى تمام عالم شيعه عزادارى كردند و تعطيل عمومى شد ، در تشيع جنازه آقا محمّد رضا فقط چند نفر مثل ميرزا ابو الحسن جلوه حضور داشتند . شادروان ( محمّد باقر مجلسى ) معروف به شريعت گيلانى ( شاگرد آقا محمّد رضا ) حكايت كرد مرا كه پس از وفات آقا محمّد رضا قمشه‌اى دو نفر حمّال با تنى چند از شاگردان و دوستان جسد پاك عارف وارسته و حكيم فرزانه را به آرامگاه ابن بابويه نقل كردند ، در آن روز جمعيت تهران براى تشييع جنازه عالم بزرگ شيعه مويه كنان بسوى مراسم سوگوارى مىشتافتند ولى براى وفات عارف و حكيم و مدرّس فلسفه اشراق « تو گويى فرامرز هرگز نبود » اين داستان را براى استاد الأساتيد آقا ضياء الدّين عراقى در نجف اشرف حكايت كردم ، با لبخندى استاد ما گفت : آن نكبت فلسفهء يونان و اين بركت فقاهت مدرسهء جعفر بن محمّد